سال نو

آنچه در اینجا می آید مطلبی است که در تبریک نوروزچند سال پیش نوشته بودم و به علت اینکه نسبت به آن احساس خوبی داشتم در این صفحه آن راآوردم.***Happy New Persian Year,Nowrooz! هوا دلپذیر شد گل از خاک بردمیـــــــــد،پرستو به بازگشت زد نغمــــــــه امیـــــدبه جوش آمده ست خــون درون رگ گیاهبهار خجسته  باز،خـــرامــان رســـد ز راه به دوستان ،به خویشان،به یاران آشنــا،به مردان تیزخشــــم که پیــــکار میکنند،به بانوی سوگوار که در ماتـــــم شهیـــدبنالیـــــــد و زان نــــوا،دل عالمی تپیـد...... به آنان که با قلم ،                      تباهی و درد را                             به چشم جهــانیـــان پدیــــدار می کنندبهاران خجسته باد               و این بند بندگی،                      و این بار ظلم و جـــهل ،                                به ســرتاســـر جـهــــان                                          به هرصورتی که هست                                                    نگـــــون و گسسته باد!  بهاران خجسته باد! ***مسخره و شاید بی مزه است!می دانم که چند روزی از موعد معمول نوشتن نوروزیهء!(مطلب نوروزی) اینجانب که اسماً و رسماً باید یکی دو روز قبل و بعد عید و لحظه تحویل سال باشد میگذرد وبا وجود اینکه از چند وقت قبل از روزهای پایانی سال به این مطلب فکر میکردم و برای نوشتننش لحظه شماری ، (و چه شاخ و برگها که برایش در نظر نگرفته بودم!)، ولی کارهای مهمتری باعث شد که نوشتن و ارسال این مطلب دیر شود و طبق معمول بسیاری از مواقع سوخته و سرد گردد،البته شکی نیست که مدتی ست کمتر برای  نوشتن،چه در اینجا و چه در جاها و به طرق دیگر،که لازمه زندگی ام است ،وقت میگذارم و البته نتایج اش هم در زندگی و اوضاع روحی ام ملموس است. یکی از دلایلش شاید کمبود وقت باشد که گهگاهی در پستهای قبل اشاره هایی به آن کرده ام.دلایل دیگر البته بماند... . *** این بهار،چهارمین بهاریست که در این دنیای مجازی سهمی دارم و در بلاگی ،از سال نو و نوروز مینویسم. شاید اگر چند روز قبل این مطلب را مینوشتم،در این بهاریه،از شروع وبلاگ نویسی ام ،حس و حال عجیب روزهای قبل و بعد از داشتنش،شعف زیاد و اهدافم مینوشتم،از اینکه چه روزهای تلخ و شیرینی را در آن گذراندم،به چه چیزهای بزرگی دست یافتم،با چه انسانهای بزرگ و چه انسانهای پستی( البته از نظر من) آشنا شدم،چه قدر در این دنیای مجازی به خودشناسی رسیدم و چقدر در آن از خود بیخود شدم...از اینکه همیشهء زندگی،دید من نسبت به کلمات دید یک تشنه بود به آب،یا یک خسته به خواب...کلمات مرا مسحور خویش می کرده اند و می کنند...وبرایم در پس هر واژه،دنیایی از فراز و فرود نهفته است،از اینکه تغییر لحن نوشتنم از ابتدا تا امروز که محصول «خود ِ عمل نوشتن» بوده و است و داشتن این بلاگ به ایجاد این تغییر کمک زیادی کرده ،برای خودم نیز بسیار ملموس و مشهود است و این برای افرادی مانند من که نوشته هایشان در مورد مسایل گوناگون،جز در نشریات دانشجویی و گهگاه در روزنامه ها و هفته نامه های کوچک محلی در جای دیگری چاپ نمی شود، حکم کیمیاست،کیمیایی که این روزها به حکم ضرورت شرایط ،کمتر از ان استفاده میکنم! مدتهاست که برخلاف ابتدای بلاگ نویسی،برای مخاطب خاصی نمی نویسم،بیشتر مواقع طرف خطاب خودم هستم و خودم.و این سوای ماجرای ترک اعتیادم به اینترنت و اکسیژن فضای سایبر است.خوشحالم که تب تند وبلاگ نویسی که در چند سال ابتدایی پیدایش این رسانه بالا گرفته بود(و به اصطلاح، وبلاگ داشتن هم مد شده بود!) کم کم فروکش کرده و بیشتر خوشحالم که بعد از فروکش کردن این تب،من هم جزو کسانی هستم که هنوز مانده اند.هرچند کمتر آفتابی می شوم ولی هنوز هستم و می نویسم و این به من می فهماند که این خواستن،هوس نبوده و نیست.سعی میکنم این « هنوز بودن» را فعلا و تا زمین گذاشتن بارهای دیگری که باید به مقصد برسانم ادامه دهم.شاید در آن روز،فرصت بیشتری برای پرداختن به یکی از دوست داشتنی ترین دغدغه های زندگی ام بیابم و البته برنامه های بسیار زیادی برای آن روزها دارم،خلاصه انسانم و مانند همه دیگران،به امید، زنده ،شاید آنگاه «هنوز بودن ام» به «بهتر بودن» ارتقا یابد. ***و شاید بهترین آرزوی من در ابتدای این سال جدید،همان چند مصرع آخر ترانه ای باشد که در بالا آورده ام...:              و این بند بندگی،                      و این بار ظلم و جـــهل ،                                به ســرتاســـر جـهــــان                                          به هرصورتی که هست                                                    نگـــــون و گسسته باد! ***پ.ن:برای اطلاعات بیشتر در مورد ترانه ای که در بالا آورده ام می توانید به آرشیو روزنامه شرق،ویژه نامه شماره 43،جمعه 7بهمن 1384مراجعه کنید.برای من که بسیار جالب بود.

/ 0 نظر / 17 بازدید